cut the crap & kickstart your life

9 maart 2012

Minimaliseren kan niet zonder gewoonten, structuur en orde

Vorige maand ben ik verhuisd van Dordrecht naar Amsterdam. Je zou zeggen dat iemand die een blog schrijft over minimaliseren haar spullen even oppakt, verhuist en er weer zit. Helaas.

Ik had me er ontzettend op verheugd. Begon enthousiast met inpakken. De woonkamer en werkkamer pasten in enkele dozen (plus meubels), maar hoe verder ik kwam, hoe verbaasder ik was over hoeveel spullen ik alsnog bleek te bezitten. Het had me zoveel rust gegeven om zoveel spullen weg te geven en gooien in de afgelopen jaren, maar de onrust kwam terug en ik voelde me belast.

In totaal heeft het de verhuizers drie uur gekost om alles in de vrachtwagen te laden (ze waren met z’n tweeën) en zo’n 4 uur om  alles weer uit te laden en naar driehoog te brengen. Veel plankjes en meubels zoals kapstok, bureaus, fornuis, salontafel, bed en garderobekast liet ik achter, omdat deze te groot waren voor het nieuwe huis. Ik had me vantevoren verheugd op het uitpakken en alles weer z’n plekje te geven. Maar ook dat viel ontzettend tegen.

Zonder de meubels die ik achterliet kon ik weinig spullen een plekje geven. Alles voelde chaotisch. Mijn kleren bewaarde ik een tijd in dozen, ik had geen bureau om aan te werken met alles op z’n plek, jassen en tassen slingerden rond, ik sliep op de bank… En ik besefte toen dat het minimaliseren van spullen alleen niet al die rust geeft in je hoofd en in je lijf, maar dat dit alleen werkt in combinatie met gewoonten, structuur, ordening, ritme, etc.

Pas toen alle nieuwe meubels waren gearriveerd kon ik daar weer mee starten. Intussen zit je ook nog met een oud huis dat leeg en schoon moet worden gemaakt en moet worden opgeleverd (het drie keer heen en weer reizen met ov tussen je zakelijke afspraken en het opruimen door maakte het extra chaotisch) en dat in je nieuwe huis alles anders is.

Waar ik eerder een grote douche had met wasbak erin heb ik nu een kleine douchecabine. Waar ik eerder met mijn rechterhand de waterkoker pakte en met links de kraan aanzette, zitten de waterkoker en kraan nu beiden rechts. Dit lijkt onbenullig, maar het is één van de vele voorbeelden van gewoonten die je hebt ingebouwd in je systeem, automatismen die ingebakken zitten in je hersenen en waar je nu ineens bij na moet denken. Dat kost veel energie en vergt een enorm aanpassingsvermogen. Je ziet dan pas hoeveel je eigenlijk automatisch doet. Stel je voor dat je elke dag na moet denken over hoe je je tanden poetst, hoe je je veters strikt, hoe je een kop koffie zet. Probeer dit voor de gein eens een dag uit door alles wat je normaal met rechts doet met links te doen en andersom. (FYI: het is aangetoond dat daarmee je hersens aan het werken worden gezet en nieuwe verbindingen en/of cellen aanmaken, dus gezond ook nog.)

Wat ik ook heb beseft: als je een beetje ‘normaal’ wilt leven met je eigen gewoonten en structuren, dan ontkom je er niet aan om aardig wat standaard gebruiksvoorwerpen te hebben, zoals borden, bestek, kookgerei, een bank, lampen, een bed, beddengoed, kleding, etc. Hoewel ik hierin weer nieuwe keuzes heb gemaakt (want veel minder flexibiliteit in mijn nieuwe woning), vind ik het niet meer zo erg om deze gebruiksvoorwerpen te bezitten.

Daarnaast heb ik gezien dat er een groot verschil zit tussen gebruiksvoorwerpen en ‘hebbedingetjes’, dingen die je niet nodig hebt, maar die ‘voor de leuk’ zijn. Daar heb ik er weinig van en ook weinig behoefte (meer) aan. En net zo weinig heb ik van spullen waar ik emotioneel aan ben gehecht. Daarvan staat nu één doos op zolder en meer hoef ik niet te bewaren.

Oftewel: deze verhuizing heeft meer overhoop gehaald dan alleen mijn inboedel. M’n hoofd en lijf hebben ook aardig wat te verduren gehad (en zijn beide nog steeds niet helemaal op orde), maar het heeft me veel nieuwe inzichten opgeleverd. Ik ben niet honkvast, maar ik heb wel een eigen plek nodig. Een plek waar ik me thuis voel en waar alles een eigen plekje heeft. Waar ik gewoonten heb, structuur en orde. En nee, dat gaat niet rigoureus. Mijn dagritme is bijvoorbeeld niet te voorspellen, ook niet voor mezelf (FYI: ik werk vanuit huis). Ik doe waar ik op dat moment zin in heb. Daarin zit voor mij de flexibiliteit die ik dan weer hard nodig heb om een gevarieerd leven te hebben.

Heb jij een vergelijkbare ervaring?

 

Yes, dat was duidelijke taal. Wil je meer in-your-face-inzichten?
Ik stuur je wekelijks een overzicht met alle blogposts.


 

Wil je meer blogposts lezen zoals deze?

Loading...

 

Patty Golsteijn

Patty Golsteijn. 29. Minimalist. Woont in New York. Bekend van Margriet, Cosmopolitan, Psychologie Magazine, NRC Weekend, Fabulous Mama en lifehacking.nl