cut the crap & kickstart your life

3 juni 2012

Fris de zomer in

Mijn leven voelt bizar op dit moment. In februari ben ik verhuisd van Dordrecht naar Amsterdam. Ik zat er amper 5 dagen toen ik hoorde dat ik 2,5 maand naar New York mocht, een maand later. Inmiddels zit ik 2 maanden en New York en ‘woon’ ik hier langer dan ik tot nu toe in Amsterdam heb gewoond.

Ik zit hier echter niet als toerist. Ik verblijf nu samen met mijn vriend in ons 3e appartement hier (via AirBnB). We begonnen 4 weken in Midtown, toen 3 weken in Brooklyn Heights en nu 4 weken in Prospect Heights (ook Brooklyn). Voor de kenners: dat zijn 3 enorm verschillende omgevingen.

Appartement 1 in Midtown zat middenin Manhattan op E 46th St, 7e verdieping. ‘s Ochtends (en ‘s nachts) werden we regelmatig ruw gewekt door sirenes, door scherpe toeters bij werkzaamheden en door de sterke geuren via de afzuiger van een restaurant op de begane grond. Midden tussen alle drukte dus, maar wel op 2 straten lopen van Grand Central Station. Er zijn altijd mensen op straat, dus ook als ik er om 12 uur ‘s nachts liep voelde ik me veilig.

Het appartement zelf was, eh, vrij minimalistisch ingericht. Zoals je dat zou verwachten van een échte minimalist: een matras op de grond en dat was het wel. Geen bed, geen stoel, geen bank, geen tafel. Ik kan je vertellen: ik ben meubels gaan herwaarderen. De ‘luxe’ om lekker even op de bank te werken, of met een bureau + stoel miste ik enorm.

Appartement 2 in Brooklyn Heights was een draai van 180 graden. In Brooklyn, dus het openbaar vervoer werd soms al een kleine uitdaging. Ze houden werkzaamheden graag (lees: altijd) in het weekend en ze kunnen nog wel wat leren van de NS qua communicatie (ja, het kan nog erger mensen!). Omroepen in de ‘train’ (stiekem de metro, maar hier zijn dat trains) dat er werkzaamheden zijn en tot waar deze train dan gaat en naar welke je moet overstappen doen ze graag exact op het meest lawaaiige gedeelte. Reizigers kijken elkaar met grote vraagtekens en soms paniek aan en buiten de train mag je het doen met enkele A4′tjes die je vertellen dat je trein niet rijdt. Informatieborden, servicepunten of medewerkers die spontaan rondlopen doen ze niet aan.

De buurt was overigens een van de meest rustige en nette buurten die je zal tegenkomen in New York. We werden niet wakker met sirenes dit keer, maar met fluitende vogeltjes. Ik heb inmiddels begrepen “that’s a neighborhood where you only live when you’re a multimillionaire, so only people of 50 years and older live there”. Wij woonden dan ook in een ieniemienie appartementje. Met 2 kleine raampjes die uitkeken op een blinde muur. Gordijnen vonden de bewoners dan ook niet nodig, want ‘niemand kan naar binnen kijken’. Gelukkig zag ik op dag 1 iemand op het dak lopen die zo naar binnen keek, dus de rest van de tijd daar voelde het toch wat, eh, bijzonder. Bijna exhibitionistisch.

Vriend en ik waren het erover eens dat we prima samen konden leven in zo’n klein appartementje, maar dat het met een handigere indeling en fijnere meubels toch een stuk beter leefbaar zou zijn.

Appartement 3 in Prospect Heights is groot voor New Yorkse standaarden. Wel op de grens met een bekende slechte buurt, en dat merk je. Het aantal ‘fuck yous’ en ‘shits’ schiet omhoog (niet naar ons, bewoners tegen elkaar), terwijl de New Yorkers dat over het algemeen niet zo kunnen waarderen. “That’s rude.” Verder zijn ze hier fan van tralies. Voor je ramen, voor je deuren, of het nu een huis is of een school. Het heeft vast te maken met veiligheid, maar veiliger voel ik me daardoor niet echt. ‘s Avonds alleen (of samen) over straat lopen is hier dan ook geen feest.

Om in Manhattan te komen moeten we 2 x overstappen bij de trains en in het weekend kun je eigenlijk beter in Brooklyn blijven. Het appartement zelf is het tegenovergestelde van appartement 1. Deze persoon is een verzamelaar. Een verzamelaar van boeken, van muziekinstrumenten en van sportbenodigdheden (lees fietsen, golfclubs, snowboard, surfboard, baseball cards, etc.). Hij is duidelijk geen fan van schoonmaken (wie wel?). Ik zal jullie de details besparen.

Al 2 maanden leef ik dus uit mijn koffer. Wat ik aan kleding miste heb ik hier gekocht (voornamelijk wat luchtige dingen gezien de vele klamme dagen in 25 graden of hoger). Qua eigen spullen mis ik weinig. Ik heb mijn laptop bij me en dat is eigenlijk het belangrijkste. Wat ik wel mis zijn mijn eigen meubels. Die we hebben uitgezocht omdat ze zo heerlijk zitten of liggen. Omdat ze goed passen in de ruimte, zeker in combinatie met elkaar en omdat ze het wonen een stuk handiger maken.

Opnieuw voor mij de bevestiging dat ik al die spullen niet nodig heb (zeker in het huidige appartement, wat zou ik hier toch graag opruimen!). Vriend die zich regelmatig ergerde aan mijn ‘opruimdrift’ en vervolgens later zelf aan de slag ging, vind het ook prima om uit een koffer te leven (noot: zijn koffer is een stuk kleiner en hij is kampioen koffers inpakken). We weten weer waarom we zo geminimaliseerd hebben in de afgelopen 2 jaar. Het levert zóveel rust op, veel gemak en flexibiliteit om te gaan en staan waar je wilt. We hebben nu alweer bedacht wat we wegdoen als we thuiskomen. En dat levert nú al rust op in mijn hoofd.

De zomer komt eraan. De tijd waarin je vaak lange periodes uit je koffer leeft en de tijd waarin je eindelijk tijd hebt om overtollige ballast te herkennen en weg te doen/geven/gooien. Kun je nu al 5 dingen bedenken die je al lange tijd niet hebt gebruikt en waarschijnlijk ook niet meer gaat gebruiken? Maak iemand anders er blij mee! En krijg er zelf rust voor terug…

Kleine tip/promotie voor als je fris de zomer in wilt: kom op 20 juni ook naar Amersfoort voor Fris in je hoofd!

 

Yes, dat was duidelijke taal. Wil je meer in-your-face-inzichten?
Ik stuur je wekelijks een overzicht met alle blogposts.


 

Wil je meer blogposts lezen zoals deze?

Loading...

 

Patty Golsteijn

Patty Golsteijn. 29. Minimalist. Woont in New York. Bekend van Margriet, Cosmopolitan, Psychologie Magazine, NRC Weekend, Fabulous Mama en lifehacking.nl